Een onappetijtelijke grauwgele laag drab op het asfalt, met hier en daar wat onbestemde stukjes donkerbruine schil, is alles wat er over is van de gulle gaven waarmee de kastanjeboom tegenover ons huis ons dit najaar heeft verblijd (opgescheept, zullen sommige zwartkijkers zeggen). Onlangs heeft een indrukwekkend peloton gemeentelijke bladblazers in slagorde en met gekmakend kabaal al voor een eerste opruiming gezorgd. Bij die actie zijn veel kastanjes onder de geparkeerde auto’s terechtgekomen, waar ze in de loop van de week doeltreffend werden platgewalst en verpulpt door de banden van inkomende of vertrekkende parkeerders.

Wat ik gemist heb zijn de kinderen. Welgeteld één meisje, van pakweg een jaar of zes, heb ik enthousiast heen en weer zien rennen om zoveel mogelijk kastanjes te rapen en met handenvol in de door haar ouders  meegenomen tassen te gooien. Eentje maar!

Ik herinner me nog hoe dat vroeger ging, in de herfst. Op het schoolplein werd druk informatie uitgewisseld waar je de meeste kon vinden. Nee hoor, bij ons in de straat liggen er veel meer. Nou, bij ons dan. Maar lang niet zoveel als bij ons in het plantsoen, daar liggen de allerallermeeste. Nietes. Welles. Na schooltijd propte je je zakken vol en nam je ze triomfantelijk mee naar huis. Kijk eens mam, hoeveel! En vervolgens was je uren zoet om er met behulp van luciferstokjes de prachtigste dingen van te knutselen.

Niet waar. Althans ik vond er geen klap aan. Vier luciferstokjes als pootjes onder de grootste kastanje: de romp van het paard. Een kleinere met een halve lucifer erboven op vastprikken: de kop. Van achteren nog een lucifer: de staart. Nou, dat was het dan. Knap hoor, zei mijn moeder waarschijnlijk. Hoezo knap. Een wanstaltig gedrocht was het. En moet er nu niet ook nog een ridder op? zal mijn moeder mogelijk ter aanmoediging hebben  gevraagd. Een ridder, op zo’n stom misbaksel! Niks hoor.

Ik snap die kinderen eigenlijk wel.

Everhard Huizing