De zon heeft de mist verdreven als ik over het grasveld, waarop het wemelt van de uit hun stekelige bolsters gesprongen kastanjes, de overkant van de Ubbo Emmius bereik, op weg voor een interview met overbuurvrouw Marga ten Sijthoff-Modderman.

Wij zetten ons aan de keukentafel waarop twee opvallende koffiekopjes al klaar staan.
‘Ja, ‘ zegt Marga, ‘uit Zweden, waar ik een aantal jaren woonde.’
Voordat ik mij gretig op het hoe en wat van Zweden stort, gaan wij naar Anloo, naar het urnenveld aldaar. Op tafel ligt namelijk een folder van ‘de bijzondere begraafplaats voor urnen’.
Wat blijkt? Het Evertsbos bij Anloo is eigendom van de familie van schoonmoederskant. Toen het prachtige huis beschikbaar kwam, verhuisden Marga en haar man Jan, en de kinderen Jeroen en Lieselot, vanuit Venlo, waar Jan werkte bij Océ van der Grinten, maar wát graag naar dat mooie huis. Jan werd directeur bij Drukkerij Wolters Noordhoff in Groningen.
Na zijn pensionering rijpte het plan om een deel van het bos tot urnenveld te gaan bestemmen.
Dit gebied in Drenthe is al meer dan 12.000 jaar bewoond en mensen hebben hun doden hier altijd al te ruste gelegd in hunebedden, in urnenvelden, in grafheuvels.
Jan overleed plotseling als gevolg van een hersentumor in 2019.
Marga voert nu met dochter (administratie) en zoon (onderhoud e.d.) het beheer. Er is veel belangstelling voor. Momenteel zijn er al veel plaatsen vergeven. Gegadigden kiezen in het bos zelf een plek, waarna dit wordt vastgelegd en geadministreerd. De plek krijgt middels GPS coördinaten. Informatie via www.urnenveldanloo.nl

Ik keer met Marga op onze schreden terug naar het verleden.
Marga woonde in haar jeugd op een steenworp afstand van het pand dat zij een jaar geleden betrok aan de Ubbo Emmiussingel, namelijk aan het Hereplein, het grote huis rechts naast de huidige bloemenkiosk, thans orthodontist. Haar vader runde daar een kapperszaak, een echte chique salon, waar zelfs leden van het koninklijk huis heur haren lieten verzorgen.
Marga herinnert zich nog goed hoe zij en haar zusje bijna vochten om de schoen van prinses Irene, die haar hak had verspeeld bij haar bezoek aan de kapperszaak, en wier schoen met spoed naar een schoenmaker gebracht moest worden. Marga lacht. ‘Ik liep,’ zegt ze, ‘even in de schoenen van een prinses.’
Toen ze zich vanuit het mooie huis in Anloo hier weer vestigde kwamen er allerlei herinneringen aan vroeger weer boven: Ach, mijmert ze, ik zag mijzelf weer als kind aan de hand van mijn moeder hier kastanjes zoeken.

Ze ontmoette Jan, die aan Nijenrode studeerde. Hij was een tijdlang praeses en ze herinnert zich met groot genoegen de uitbundige feesten daar.
Marga volgde de opleiding tot doktersassistente.
Ze trouwden in 1968. In Amerika (Oregon) volgde Jan een MBA opleiding. Marga werd doktersassistente in een spiksplinternieuw ziekenhuis aldaar. Het Engels onder de knie krijgen was best lastig in het begin. Marga: als patiënten vroegen waar de ‘bathroom’ was, bedoelden ze het toilet.
Na Amerika volgde Zweden, waar Jan werkte voor Philips. Ik drink inmiddels de door Marga geserveerde koffie uit die Zweedse kopjes. Marga leerde daar vloeiend Zweeds praten.
Vanuit het ruime en rustige Zweden naar het levendige en drukke Italië was een behoorlijke overgang. Eveneens voor Philips, naar Orino, een plaats dichtbij het Lago Maggiore.
Na 4 jaar Italië volgde een ‘tussenjaar’ bij Océ van der Grinten in Venlo en haken wij weer aan bij het begin van dit verhaal. In Anloo dus. Daar gebeurde wel iets ergs. Jan viel tijdens werkzaamheden van de dak van het schuurtje en brak zijn nek. Gelukkig was er direct deskundige hulp aanwezig. Maar Jan heeft lang gelopen met een stellage die zijn hoofd gefixeerd hield, wat wel eens tot komische taferelen leidde. Gelukkig herstelde hij helemaal.

Marga houdt van kunst. In de kamer vóór liggen ettelijke kunstboeken. In een hoek staat de bekende Rietveld stoel. ‘Zelf gemaakt,’ glundert Marga, ‘ik ben meubelmaker.’
Meubelmaker? Jazeker. Het is haar grote hobby om meubels te ontwerpen. Met de handen werken en iets moois maken, geeft haar enorme voldoening.
Op de foto zien jullie haar zitten in een zelf ontworpen stoel met de Rietveld daarnaast, én, goed kijkend, een mini Rietveld stoeltje naast de tv. Precies op schaal nagemaakt.

Ik neem afscheid van Marga en begeef mij struikelend over kastanjes naar de overkant.

Atze van Wieren, oktober 2025.