Is dit een typisch Gronings gezegde? Als Fries is het mij niet bekend, maar sinds ik in Groningen woon, hoor ik het regelmatig.
Het is wel kènmerkend voor Steven en Geetje Hoorntje, echte Groningers, en sinds twee jaar wonend in de Minervaflat aan de Ubbo Emmiussingel.
Een aantal Singeldorpers is al eens bij hen binnen geweest om de schilderijen en vazen te bewonderen, tijdens de Singeldorp ‘Kunstroute’ op 26 april jl.
Ook vandaag sta ik bij binnenkomst weer versteld van de bijna museale inrichting. Ik ga Steven en Geetje onderwerpen aan een ‘diepte-interview’ voor onze onvolprezen Singelkrant.

Waar zetelt de kiem voor al dit moois?
‘Het is pure liefde voor de kunst,’ zegt Steven met een brede glimlach, wijzend op de schilderijen. ‘En omdat ik Groninger ben, heeft die zich vooral op de Ploeg gericht. De collectie vazen stamt uit de tijd van de eeuwwisseling (19^e naar 20^e eeuw). De Art Nouveau stijl weerspiegelt prachtig het nieuwe, het komende, de kracht daarvan zie je in dat werk.’
Mij valt de hoeveelheid op.
‘Ik ben een verzamelaar,’ zegt Steven, ‘als jongen van elf, twaalf al. Het begon met suikerzakjes en later postzegels. Onderling ruilen, zoeken naar dat ene ontbrekende exemplaar.’
Het verzamelen heeft veel moois opgeleverd. Schoonheid om tussen te leven. ‘Het heeft zich als het ware in mij genesteld, ik ben er haast één mee geworden,’ zegt hij.

Ik zal maar eens wat dieper prikken. Ik vraag hoe ze aan elkaar zijn gekomen. ‘Geetje heeft mij verleid,’ lacht Steven. Geetje vertelt over een feest bij Sociëteit Hendrik de Cock. Als verpleegkundigen in opleiding waren zij daar ook voor uitgenodigd. Student geneeskunde Steven Hoorntje leek haar wel wat. Daar kan ik wel mee thuiskomen, dacht ze. ‘Breng jij mij naar huis toe?’ vroeg ze.

Waarom geneeskunde, vraag ik Steven. Hij vertelt hoe hij in de vierde klas van het gymnasium moest kiezen tussen A of B. Ik was een uitgesproken Alfa, maar had niet veel zin om leraar klassieke talen of dominee te worden. Na overleg met zijn vader, rector van een middelbare school, koos hij voor geneeskunde, en dus voor de B richting. Later, eenmaal bezig aan geneeskunde werd hij alsmaar enthousiaster, zodanig zelf dat hij zijn broers daarmee beïnvloedde; zij switchten allemaal naar de studie geneeskunde, en met succes.
Geetje’s vader had een accountantspraktijk, ging in de avonduren rechten studeren en werd advocaat voor pachtzaken.
In beider DNA zit ambitie, begrijp ik uit hun verhalen over afkomst en opvoeding.
Het heeft hen veel gebracht. Inmiddels 53 jaar getrouwd, 3 zoons en 1 dochter, en 15 kleinkinderen. De familie is hecht en komt regelmatig samen op Schiermonnikoog, waar zij een huis en een appartement bezitten.

Geetje speelde een belangrijke rol bij het promotieonderzoek van Steven. Dat deed hij naast zijn werk als internist. Het onderzoek richtte zich op de effecten van het eerste door mensen ‘bedachte’ (scheikundig dus) medicijn tegen hoge bloeddruk. In die tijd baanbrekend.
(zie bijgaande foto van een schilderij dat een vriendin maakte n.a.v. de promotie)
Geetje werkte alles uit op de computer, in die tijd bewerkelijker dan thans. Typte ingesproken teksten uit. Dat deed ze naast de opvoeding van 4 kinderen, en daarbij nog een part-time baan. Wel met hulp van een au-pair.
Het was hard werken. Ze vonden Steven eens slapend in een veredeld bezemhok in het ziekenhuis.

Steven maakte naam als nefroloog (nieren). Werd naar Eindhoven gehaald, naar het Catharina Ziekenhuis. Een top instituut op het gebied van nierziekten. Opgenomen in een maatschap. Dat hij protestant was, zeiden ze daar, was tot daar aan toe, als hij maar niet op de katholieken ging schieten.
Is jouw geloof, gereformeerd vrijgemaakt, belangrijk voor je, vraag ik.
Ik heb, antwoord Steven, een heel kinderlijk geloof. De wetenschappelijke discussies over God, en alles daarom heen, interesseren mij zeer, maar doen niets toe of af aan mijn innerlijke overtuiging.

En dus zie ik hem zondagsmorgens wegscheuren op zijn scootmobiel richting kerk. Geetje op de fiets erachteraan.
Op de scootmobiel?
Ja, want Steven werd kort na zijn pensionering getroffen door een beroerte, die hem verlamde en het spreken onmogelijk maakte.
Maar hij herrees! En hoe! Revalideren en oefenen, oefenen, oefenen. Singelbewoners zien hem elke dag te voet met stok zijn rondje maken. Wat die gebeurtenis voor hem en Geetje betekende hoef ik niet uit te leggen. Ieder van ons kan zich dat indenken. ’Indenken’ welteverstaan. Maar als het je treft?
Steven wuift mijn bewondering voor zijn discipline en doorzettingsvermogen weg.
‘Zo zit ik in elkaar,’ zegt hij, ‘ik kan niet anders. Zo is mijn aard.
‘Kop d’r veur,’ glimlacht Geetje.

Waarom terug naar Groningen? Omdat hier nog veel trouwe vrienden wonen. Toen Steven op Funda het appartement in de Minervaflat onder ogen kreeg, en zij het vervolgens bezichtigden, waren ze helemaal verkocht. ‘Wij hebben,’ zegt Geetje met een knipoog, ‘het mooiste appartement van heel Groningen.’
En het Singeldorp? Daar zijn ze helemáál lyrisch over. Gewoon fantastisch wat jullie allemaal organiseren. Petje af, echt grandioos.

Verlegen blozend verlaat ik het appartement. Heerlijk, zulke buren, en zulke Singeldorpers!

Atze van Wieren