Achter de gescheurde voorhang

’s Nachts is een storm uit het Noordwesten overgetrokken. Hij heeft de onderste helft van het kleurrijke BOZU-reclamedoek voor de gevel van de overburen meegevoerd.

Is het een voorteken?

Ik heb vanmorgen namelijk een afspraak voor een interview met BOZU en EPSA Procurement, twee bedrijven in het linkerdeel van het imposante Schnittgerhuys aan de Ubbo Emmiussingel, waarin nog steeds kogelinslagen uit WOII zichtbaar zijn. Het huis, wat er nu al jaren verwaarloosd en doods bijstaat, tot ergernis van de Singelbewoners.
Middels de zware, imposante, maar totaal afgeleefde voordeur, die met een klap achter mij dichtvalt, betreed ik de wereld van vroegere allure met hoge bewerkte plafonds, kroonluchters en gestileerd versierd eikenhout.
Van Lisa Viswat had ik al begrepen toen ik de afspraak voor een interview maakte, dat EPSA staat voor een inkooporganisatie en nog niet zo lang onder deze naam opereert. In de hal verwijst dan ook een bordje naar Het NIC, dat ook op het raam aan de straatkant staat, maar nu al jaren verborgen is achter steigers en doek. NIC was de vroegere naam: Het Nederlands Inkoopcentrum, op haar beurt vanuit het Rijksinkoopbureau ontstaan. EPSA is de Franse moeder en bundelt diverse organisaties op het terrein van consultancy, waaronder consultancy binnen inkoop en contractmanagement. Wereldwijd maken meer dan 3500 medewerkers er deel van uit. Ook Boer & Croon, tot voor kort nog verderop aan de Singel, maakt er bijvoorbeeld deel van uit.
Lisa en Joost Westerhof nemen mij mee naar de koffiekamer. Ik zie dat het gebouw ook aan de achterkant in de steigers staat.
Ik vraag hen wat voor werk ze doen. Met zo’n dertig man (incl. stagiaires) werken ze hier voor met name overheidsinstellingen (gemeenten, provincies, defensie, waterschappen, e.d) als het om professioneel inkopen gaat. Als voorbeeld noemt Lisa een gemeente die bijvoorbeeld de koffieautomaten gaat vervangen. Een dergelijke grote inkoop moet worden aanbesteed. Een gemeentelijke dienst beschikt in dit geval niet over de expertise wat kwaliteit, leveranciers e.d. betreft en evenmin over hoe het proces van aanbesteding moet worden aangepakt.
Zij besteden het daarom uit aan ons. Wij kennen de wegen, de producenten, de kwaliteit, de voetangels en klemmen. Wij nemen binnenkomende offertes kritisch door en hakken uiteindelijk, samen met de opdrachtgever, op basis van vooraf gestelde uitgangspunten en criteria, de knoop door.
Joost vult aan dat EPSA ook cursussen geeft aan inkopers, en ook het inkoop- en contractmanagement kan overnemen. Natuurlijk hebben de meeste organisaties wel een inkoper, maar dan gaat het vaak om de dagelijkse goederen. EPSA komt in beeld als het om grotere orders gaat, die daarom vanwege wetgeving moeten worden aanbesteed.
Joost en Lisa hebben beiden Facility Management gestudeerd. Lisa vindt het werk leuk omdat zij ook daadwerkelijk met haar bemoeienis wordt geconfronteerd, zij noemt als voorbeeld het inkopen van strooizout voor de gemeente. Joost benadrukt de impact van een scherpe inkoop. De overheid, zegt hij, geeft vele miljarden gemeenschapsgeld uit, en wij kunnen meehelpen dat zo verstandig mogelijk aan te wenden; ook het klimaat speelt een rol mee; duurzaamheid komt hoog in het vaandel te staan.

Van het Singeldorp hebben ze nog nooit gehoord. Ze vinden het een prijzenswaardig initiatief. Ik vertolk de onvrede van hun buren, die zich ergeren aan de verwaarloosde staat van het monumentale pand. Dat begrijpen ze helemaal, maar ze kunnen er niks aan doen. Ze huren het pand van Solide Vastgoed Beheer Groningen. Ze weten niet beter dan dat de Gemeente de vergunning voor renovatie weigert, vanwege aanwezige vleermuizen.

Vleermuizen…, mompel ik, de prachtige trap bestijgend, richting hun bovenburen: BOZU.
Dit bedrijf is helemaal bovenin gehuisvest. Ik verwacht tussen eeuwenoude hanenbalken terecht te komen, met misschien wel wegfladderende vleermuizen…
Maar…wát een foute veronderstelling. Ik beland, licht hijgend, voor een glazen deur, die toegang lijkt te geven tot een tropische glazen kas, waarin, zoals ik snel even tel, zeker acht mensen aan het werk zijn. Alle hoofden draaien zich naar mijn verschijnen in de deuropening. Ik verontschuldig mij, want ik heb mij vooraf niet aangekondigd.
De, naar blijkt, twee eigenaren, Gian-Luca de Leo (Italiaan van geboorte) en Brend Koolhof hebben geen tijd, maar accountmanager Quinten Donkersloot wel.
Wij nemen plaats aan de grote vergadertafel in het midden van het glazen huis. Quinten haalt koffie en ik neem verbaasd deze, van buiten niet zichtbare, lichte en ruime uitbouw in ogenschouw.
Ik ben, begrijp ik al snel van Quinten, een wereld binnengestapt die ik niet ken. De wereld van de hard seltzers, bruisende drankjes met fruitsmaakjes, weinig calorieën en een vrij laag alcoholpercentage van zo’n 4 procent. Zeer gewild en geliefd bij feest- en festivalgangers. Het bedrijf groeit als kool. De eigenaren ontdekten dit gat in de Nederlandse markt toen ze in Canada waren.
De drankjes worden hier gemaakt, maar in Duitsland afgevuld. Vervolgens belanden ze in de supermarkten, en bij Hanos, Sligro, e.d. Tegen een voordelige prijs wat ze zeer geliefd maakt bij studenten. BOZU heeft ook een eigen bezorgdienst als je via BOZU zelf bestelt. Dan worden de drankjes thuis bezorgd. Toevallig hoorde ik van mijn kleindochters, die beiden hier studeren, dat ook zij dat regelmatig doen. Met Koningsdag, zegt Quinten, was het loeidruk en verliep de bezorging niet helemaal zoals het hoorde, maar dat was op die dag onvermijdelijk.
BOZU krijgt ook steuntjes in de rug van bijvoorbeeld influencers, die het drankje lof toezingen.

Het Singeldorp is Quinten, net zomin als de onderburen van EPSA, niet bekend. Ook hij ziet het belang van zo’n bewonersgemeenschap wel. Hij heeft in Leeuwarden gestudeerd aan de Hotelschool, bij Hooghoudt gewerkt en nu bij deze snel groeiende club. In 2025 werden meer dan 10 miljoen blikjes verkocht en werd er een tijdelijk pop-upwinkel geopend op de Grote Markt.
Ik breng de vannacht doormidden gescheurde gevelgrote banner ter sprake. Gaat de bovenste helft ook weg?  Quinten weet het niet.

Ik daal de trappen af. De wereld van mode drankjes, hard seltzers, pop-ups, influencers, festivals, achter mij latend, en voel mij de oude man die ik ook daadwerkelijk ben.

Als ik ’s middags vanuit de Minervaflat naar de overkant kijk, zie ik dat de banner is weggehaald.

Atze van Wieren