Een vluchteling/logé aan de singel
Said vluchtte uit Syrië naar Italië. Na enige tijd besloot hij naar Nederland te gaan. Waarom koos hij voor Nederland ?
S: Ik had vrienden hier in Nederland en die lieten weten dat dit land homo-vriendelijk is. Bovendien heeft Nederland een vriendelijk klimaat voor hedendaagse kunsten, meer dan andere landen.
J: Je bent nu ruim 2 jaar in Nederland. Is Nederland – in jouw ogen – ook echt homo-vriendelijk ?
S: Ja. Ik ontmoet veel mensen die mij gewoon accepteren en ook geïnteresseerd zijn in mijn verhaal zonder te oordelen. Ook hielpen velen mij om organisaties voor homo’s te vinden.
J: Dus je hebt (nog) geen vervelende voorvallen in onze maatschappij meegemaakt ?
S: Nee.
J: Alleen in het AZC ?
—————
S: Ja. De meeste mensen daar komen uit het Midden Oosten en vanuit hun achtergrond verwerpen zij mensen, die anders zijn dan hen. Het COA probeerde mij wel te beschermen, indirect. Men organiseerde bijeenkomsten voor homo mensen. Er werd in ieder geval aan gedacht. Maar mijn ervaringen zijn helaas toch niet goed.
J: Was je lid van een homo-gemeenschap in Damascus ?
S: Nee, dat bestaat daar ook niet. Soms kennen we elkaar wel, maar we roepen het niet uit. Eigenlijk komt het er op neer, dat wanneer je toch “uit de kast” komt, je beter kunt sterven of verdwijnen uit de gemeenschap.
J: Hoe is het contact met je familie ?
S: Ze hebben twijfels. Mijn vader is streng islamitisch. Homoseksualiteit is in zijn ogen een misdaad. En een schande voor de hele familie. Mijn vader zal alles doen om mij te vernietigen.
J: Je hebt theaterwetenschappen gestudeerd in Damascus. Wat zijn jouw plannen nu hier in Nederland ?
S: Ik heb geen goede ervaring met productie van films. Bij deze producties moet je vaak grotere groepen leiden, en daarin ben ik te onzeker. Later had ik betere ervaringen met het maken van toneel. Om me heen vond ik goede mensen, die mij stimuleerden. In de wereld van toneel heb je ook meer tijd voor de productie. Je doet vaker repetities, je verandert onderweg iets, en je hebt minder geld nodig dan bij het maken van films. Films is toch meer “business” Ik merk dat ik mijn energie beter kan stoppen in toneel. Ik ervaar het ook als therapeutisch voor mijzelf. Ik ga voor beweging, voor dans, niet-praten, muziek en uitbeelden. Dus schrijf ik “scripts”.
J: Die heb je dus al geschreven ? En heb je ook al resultaat ?
S: Met succes. Ik kreeg ook contact met een paar filmmakers. Een van hen wilde mijn scripts zien en kijken hoe hij mij kon helpen. Nu doe ik freelance mee met een workshopleider en een fotograaf. Onder andere ben ik bezig met een workshop voor het AZC.
J: Wat mis je het meest van Syrië ?
S; Mijn dorp vooral en het landschap met de bergen. Ook mijn familie en dan vooral mijn oma. Ik hoop haar toch nog eens te zien. Zij woont hoog in de bergen boven Latakia en leeft heel sober. Ze verbouwt haar eigen groenten en kruiden. Eenmaal per jaar bezoekt ze te voet meerdere heilige plaatsen in de bergen. Als jongen vergezelde ik haar dan en aan die tochten bewaar ik mooie herinneringen.
J: hoe bevalt het wonen aan de singel?
S: Hier begon ik pas te leven. De tijd tussen mijn vertrek uit Syrië en mijn aankomst bij jullie stond helemaal in het teken van op je hoede zijn, altijd alert blijven. Mijn eigen ruimte hier ervaar ik als de eerste privacy in mijn leven, nu kan ik mezelf zijn. In Syrië kon ik niet over mijn seksuele geaardheid spreken, uit mijn gedrag mocht niets blijken van mijn geaardheid, want dit zou een ernstige smet zijn op de eer van mijn familie. Alle nare ervaringen uit mijn verleden moet ik nog verwerken, maar gelukkig heb ik een goede therapeute die me helpt. En hier op deze plek ervaar ik de ruimte om aan die verwerking toe te komen.
Jan Schuling
Leo Veehof
Said is 31 jaar en verblijft bij ons in het kader van de logeerregeling die het COA heeft ingesteld. Zo kan hij het oordeel van de IND afwachten. Intussen heeft hij een draaiboek geschreven om workshops te geven voor asielzoekers en COA medewerkers.
