John monstert nog eens kritisch de uitstalling van de bloemenkraam.
Bloemen rangschikken is heel wat anders dan bloemen neerzetten. Het is oog hebben voor kleur, lengte, compositie. Je bent er zo een uur mee bezig.
Hij hoort een vreemd geluid achter zich. Draait zich om. Een spiernaakte man komt in zweefduik aangevlogen en landt midden in de net met zorg uitgestalde bakken met bloemen.
Chaos tot gevolg. Verbijstering. Schade.

Deze merkwaardige opening met een neerstortende Icarus krijgt straks een vervolg, maar eerst ga ik terug naar het begin van de altijd fleurige en kleurige bloemenkraam Bloemenwereld, op het Hereplein, het zonnetje in huis van het Singeldorp. Midden in het hart.
John is 75 maar werkt nog volop mee in het bloemenbedrijf. Zijn zoon is inmiddels eigenaar. Die runt zelf de bloemenzaak aan de Bordewijklaan in de Wijert.
John is van jongs af aan met bloemen opgegroeid. Woonde tot zijn 14^e in Australië. Terug in Nederland begon zijn moeder, telg uit de Groningse Akkerman bloemenfamilie, een zaak aan het Zuiderdiep. John hielp mee. Maakte toen hij begin twintig was nog wel even een uitstapje naar de horeca en was een tijdje franchisenemer van Vendex in Winschoten, maar volgde al snel weer zijn bloemenhart en begon een bloemenwinkel aan de Paterswoldseweg, waar hij maar liefst 20 jaar gevestigd bleef. Daarna volgde een zaak aan de Meeuwerderweg. Toen de Gemeente Groningen de plek aan het Hereplein aanbood, greep zijn zoon toe.
Nu hebben ze als Bloemenwereld 20 man/vrouw personeel in dienst, vooral parttimers en zo nu en dan ook stagiaires. Personeel aantrekken is soms wel eens lastig, maar we hebben nu een hele leuke ploeg, zegt John.
Ronnie komt dat bevestigen. Hij is een neef van moederskant, en met zijn vrouw Sanne een bekend en vertrouwd gezicht in de kraam. De vrouw van zijn zoon, Fleur (nomen est omen), helpt ook mee, en zelfs de vrouw van John is nog actief.
Voor wie nu denkt dat bloemen schikken en verkopen alleen maar leuk is, zal ik de achterkant laten zien. Een paar keer per week wordt er om 03.00 uur opgestaan om naar de veiling in Ede te gaan (nu Eelde onlangs is gesloten). Daar worden de uitgestalde partijen bekeken en gekeurd, dan begint de veiling en de spanning van het op het juiste moment op de knop drukken voor aankoop. En vaak ook natuurlijk de teleurstelling net te laat te zijn.
Met de kar vol bloemen terug, waarna het uitsorteren voor Hereplein en Bordewijklaan volgt.
Dan het optuigen, inrichten en mooi maken van de kraam. En hopen dat er geen laagvliegende streaker voorbij komt.
Dat is één kant, de bloeminhoudelijke kant, maar je hebt ook nog de ondernemerskant. Bijvoorbeeld de logistiek rondom het personeel met wisselende tijden. De kraam is voor mijn gevoel namelijk altijd open. Gevoelig punt geraakt, merk ik. De Gemeente heeft onlangs verordonneerd dat op zondag pas om twaalf uur met verkoop mag worden begonnen.
Nog gekker was het idee om de kraam elke avond weg te moeten slepen en ’s morgens weer op te bouwen. John heeft er slecht van geslapen. ‘Ze hebben,’ zegt hij, ‘geen idee wat zoiets in de praktijk inhoudt, hoeveel tijd en energie daar wel niet in gaat zitten.’
Gelukkig kwam er in de media een storm van protest. Het zorgde voor bijval voor de kraamhouders, ook van tv en krant, er volgden interviews, enz., waarna het plan door de gemeente in de ijskast is gezet.
Ik verbaas mij hogelijk over een gemeenteraad die dergelijke onzinnige ondernemers- onvriendelijke maatregelen verzint. Losgezongen van de werkelijkheid.
Laten we maar snel terug gaan naar de bloemenkant van het verhaal en de kleur en fleur en vrolijkheid die ons de flora brengt!
John vindt het hier een heerlijke plek om te staan. Van het Singeldorp kent hij het bestaan niet. Ik leg in het kort uit wat ons dorp doet en waar het voor staat. ‘Wat een prima idee,’ zegt hij. Hij vindt de clientèle hier bijzonder aardig.
‘Hoe stel je nu een mooi boeket samen, als daar om gevraagd wordt,’ vraag ik.
‘Nou, dat gaat in ons geval, als je al zo lang in de bloemen zit bijna als vanzelf. Die smaak en aanleg heb je inmiddels wel.’
Naast ons brengen Ronnie en Klarissa dat daadwerkelijk in praktijk. Vaardig en snel wordt een boeket samengesteld voor een wachtende klant.

Maar die naakte man? Hoe liep dat af?
De naaktloper was een gewone man, een enigszins studentikoos type, die in de hoge flat aan het Hereplein woonde, tegenover de kraam, en zo nu en dan ook bloemen kocht. Wel verbaasde het John en Ronnie dat hij soms wel drie pakken potgrond kocht…
Op die bewuste dag rende hij naakt als een dolle rond, botste tegen bomen op, sprong op auto’s en zat al spoedig onder het bloed. De politie kreeg hem niet te pakken. Hij bleek sterk en snel. Er ontstond uiteraard een enorme consternatie. ‘Ik kneep hem geweldig,’ zegt John, ‘en had een bezem in handen om hem eventueel tegen te houden. Het was ook zo’n eng gezicht, een naakte, onder het bloed zittende, knotsgekke man. Op een gegeven moment deed hij op het gazon een hond na, blafte, en at gras. Het was krankzinnig.’
De politie had zeker een uur nodig om hem te overmeesteren en af te voeren.
John en Ronnie hebben de man nooit weer gezien…

Ik spreek de wens uit dat de kraam nog lang in ons midden mag blijven en kleur en fleur zal  brengen voor al die gelegenheden, waarbij bloemen het voor het zeggen hebben.

Atze van Wieren