Mijn eerste kennismaking, jaren geleden, met Meike Opitz, pedicure aan de Ubbo Emmiussingel, was meteen raak.
Ik drukte op de bel, maar er volgde geen reactie. Omdat er maar liefst drie bellen zijn en wel vier praktijkbordjes, drukte ik nogmaals, op twee tegelijk ditmaal.
De deur zwaaide open, een boos gezicht, zwarte haren: ‘of ze soms haar gereedschap pardoes uit haar handen moest laten vallen, als er iemand aanbelde… Wat dacht ik wel!’
Meike had mij met haar directheid meteen voor zich gewonnen.
Dat gereedschap haar lief is, zou mij pas jaren later duidelijk worden.

Op 20 januari 2023 laat ik mijn voeten weer eens door Meike verzorgen. Ik vraag haar om een interview voor onze nieuwsbrief, zodat ik het nuttige met het aangename kan combineren. Want aangenaam zijn de handen en het gereedschap van Meike. Ik vind haar behandelingen heerlijk. Zij werkt vaardig en deskundig en ik kan mij achterover neerleggen en hoef niet voor de vorm te prietpraten. Meike werkt liefst stilzwijgend en geconcentreerd. Roer je wel een onderwerp aan dan ontmoet je een betrokken vrouw met duidelijke standpunten, die ook fel kan zijn. Een mager gezicht, zwarte haren, tenger qua figuur, en een lieve lach met donker glimmende ogen.

Meike groeide op in Emden. Haar vader werkte bij Thyssen, als tekenaar van interieurs van onderzeeërs, bijvoorbeeld tafels, keukens e.d.. ‘De ene helft van de mannen in Emden werkte bij VW, de andere helft bij Thyssen,’ zegt ze. Meike was een jongensachtig meisje. Speelde het liefst met jongens. Wilde ook een jongensachtig beroep, waarin ze met gereedschap kon werken, bij voorkeur in de elektronica, maar op de bedrijfsschool van Thyssen werd ze niet toegelaten, omdat er voor meisjes toentertijd geen sanitaire voorzieningen waren. Thuis hielp ze haar vader met klussen. Haar vader zette haar op het spoor van pedicure, omdat hijzelf voetreflectie toepaste bij zijn twee dochters. Meike ging de 1 jarige opleiding doen.

Ze ging daarna met haar oudere zus een reis door Spanje maken, de bedoeling was een tocht langs de kusten, maar ze bleven in een dorpje vlak bij Valencia hangen. Ze leerde Spaans, en ging sinaasappelen en aardbeien plukken, werkte ook in een disco. Een heerlijke tijd, vooral in de zomer als iedereen op straat leefde en de geur van sinaasappelen in de lucht hing. Je sprak met iedereen, maakte plezier met elkaar. Altijd feest.

Terug in Emden, in 1990, kon ze daar haar draai niet meer vinden. Dezelfde mensen, en nog hetzelfde gezeur over altijd hetzelfde. Ze vertrok met haar vriend naar Nederland en had onmiddellijk werk als pedicure. Aanvankelijk ambulant. Ze reed met haar auto langs de klanten, in Groningen deed ze dat per wijk, anders kostte het teveel rijtijd. In Nieuweschans werkte ze in een praktijk voor Thalasse therapie. Ze volgde veel cursussen en bekwaamde zich ook in voetreflextherapie.

In 2005 liep ze bij toeval aan tegen de ruimte hier aan de Ubbo Emmiussingel. Het moest zo zijn, zegt ze. Het werk in Nieuweschans liep terug en het per auto klanten bezoeken werd lastiger door het steeds drukkere verkeer in de stad.
Nu had ze een prachtige vaste werkplek, maar moest ze wel opnieuw een klantenkring opbouwen. Dat lukte wonderwel. Ze behandelt  inmiddels heel wat Singeldorp voetjes. ‘Moeilijke voeten, zeker,’ opper ik schertsend. ‘Nee hoor,’ lacht Meike. Ik heb het hier best naar de zin en de mooiste plek in de binnenstad. Ze streelt even over de vele freesjes op haar behandelkast, want de liefde voor gereedschap en apparatuur is gebleven.

Of ze wel eens iets hoort over het Singeldorp. Jazeker, onlangs nog heel positieve geluiden over het Kerstconcert. Ze prijst het initiatief van onze gemeenschap.
‘Wat vind je leuk aan je werk,’ vraag ik. Dat mensen blij de deur uitgaan en weer goed verzorgde voeten hebben, zegt ze resoluut. ‘En wat niet leuk?’ Sommige mensen, zegt Meike, kunnen niet loslaten en zitten met verkrampte voeten tijdens de behandeling. Dat vind ik zó jammer. Voetreflex wil hier wel eens helpen. Het masseren en manipuleren van de voetzool heeft een helende werking op de organen. Verschillende punten op de voetzool corresponderen namelijk met de bijbehorende inwendige organen.

Meike is voor haar werk aangesloten bij een beroepsgroep: Profoot. Ze woont in de Oosterparkwijk, een gezellige buurt met heel karakteristieke plekken. Haar vriend leidt horecapersoneel op.

We kunnen gerust zijn, Singeldorpers. Meike heeft het hier naar de zin en denkt niet aan verandering. Ze laat zich met enige tegenzin door mij fotograferen. Maar daar ontkomt ze uiteraard niet aan.
Als ik wegloop ontdekt ze bij mij een veter die niet helemaal goed gestrikt is. Bliksemsnel knielt ze neer om dat te verhelpen. Aandacht voor alles wat met voeten te maken heeft…

Atze van Wieren, januari 2023.