Mijn ‘hallo’ weerklinkt hol in de hoge hal.
Deuren naar werkkamers staan wijd open, maar ik hoor geen geluiden en zie niemand.
Ik ben hier spontaan naar binnen gelopen, omdat de plakstickers met ‘Mentaal Beter’ op de ramen mij intrigeren. Wat huist er in dit pand Heeresingel 3?

Ik roep nogmaals. Dan daalt er bevallig een charmante jonge vrouw, luchtig zomers gekleed, de trap af en komt er uit een zijkamer tegelijkertijd een blonde vrouw tevoorschijn.
Ik leg mijn ongenood binnendringen uit: Singeldorp, nieuwsgierigheid naar wat er in de diverse huizen aan de singels zetelt, benevens mijn verzoek om een interview.

Ik blijk gelegen te komen op deze zonovergoten dag, het is vakantietijd, niet zo druk en ze willen best vertellen wat ze doen in dit fraaie huis. De luchtig geklede vrouw heet Shannen Hommes, wier wortels gedeeltelijk Hollands, Portugees, en Moluks zijn, de blonde vrouw is Melanie Ottenbros, dochter van de recent overleden oud wereldkampioen wielrennen Harm Ottenbros.

‘Mentaal Beter’, waar ik nog nooit van heb gehoord, is een grote landelijke organisatie op het gebied van geestelijke gezondheidszorg, alleen in Groningen al drie vestigingen: Zuiderpark, Westerhaven en Heeresingel 3 dus. In laatstgenoemd pand is de jeugdzorg (4-18 jaar) gevestigd. Shannen is therapeute, Melanie verzorgt de ondersteuning. Zij bieden mij een inkijkje in de problemen van de huidige jeugd. Die blijken groot te zijn en de vraag om hulp is navenant. De hulpvragen zijn zeer divers: depressie, misbruik, autisme, hoogbegaafdheid, enz. Psychologen, therapeuten, psychiaters proberen deze jonge mensen weer op de rails te krijgen. De behandelmethoden zijn uiteenlopend: creatieve therapie (dansen, spelen, zingen, tekenen), klassieke therapie, mindfulness, enz.
Aan Westerhaven en Zuiderpark is de hulp aan volwassenen ondergebracht.
Het aanbod komt via huisartsen, gemeenten, en andere gezondheidsorganisaties. De hulp wordt meestal gefinancierd door de diverse ziekenfondsen.

Of de geestelijke nood heden ten dage hoog is, vraag ik.
De dames kijken mij enigszins bevreemd aan. ‘Bijna iedereen lijkt wel geestelijk ziek,’ zegt Shannen. In Nederland wemelt het van de organisaties op het terrein van de geestelijke hulpverlening. Aan de Ubbo Emmiussingel houdt ‘Molendrift’, in het vroegere ‘Huize Tavenier’, zich met hetzelfde bezig en ook ‘Team 050’ is op dit gebied actief.

Ik kijk om mij heen. Ramen staan open. De wind ruist door de bomen. De vertrekken zijn licht, hoog en ruim. Hier binnen rust, buiten hoge nood. Zou het, oppert Shannen, ook niet komen omdat er zoveel negativisme heerst in de samenleving en op de sociale media? Drama verkoopt! Waar is het positivisme, er iets van willen maken, echte aandacht voor elkaar.

Ik haak erop in door iets meer over het Singeldorp te vertellen. Opgericht om elkaar beter te leren kennen, meer naar elkaar om te kijken, als het nodig is elkaar te helpen. Het aloude ‘nabuurschap’ in praktijk te brengen. Met gesloten beurzen.

Naar huis wandelend overdenk ik wat mij duidelijk is geworden: de hoge geestelijke nood en hoe groot het aantal hulpaanbieders op de markt is en welke enorme geldstromen daarin rondgaan. Is de privatisering hier niet totaal doorgeschoten? Zou de overheid, net zoals vroeger, hier niet een veel grotere sturende rol in moeten hebben? Directies en managers van dit soort organisaties strijken riante salarissen op, en vestigen hun bedrijven in kapitale panden. Of dit ook geldt voor Mentaal Beter weet ik niet, maar wat ik over de hulpverlenende instanties lees en hoor stemt mij niet vrolijk. Is het een wonder dat onze gezondheidszorg op (korte) termijn onbetaalbaar wordt en de toegang voor veel mensen onmogelijk maakt?

Atze van Wieren, augustus 2022.